Elektrokardiologia

 

PROCEDURY Z ZAKRESU ELEKTROKARDIOLOGII

Badanie elektrofizjologiczne
Badanie elektrofizjologiczne umożliwia dokładne zdiagnozowanie przyczyny i mechanizmu arytmii, która występuje u Pacjenta oraz pozwala na ostateczny wybór najlepszej metody leczenia.
W czasie badania pacjent otrzymuje znieczulenie miejscowe. Lekarz wykonuje trzykrotne nakłucie żyły udowej, a w razie potrzeby również nakłuje żyłę podobojczykową i wprowadzi specjalne koszulki naczyniowe. Tą drogą zostaną wprowadzone do serca, pod kontrolą promieniowania Rentgenowskiego specjalne cewniki-elektrody diagnostyczne. Zostaną one umieszczone w sercu i będą rejestrować wewnątrzsercowe EKG. Następnie wykonane zostanie badanie, które polegać będzie na programowanej stymulacji serca w celu wyzwolenia częstoskurczu. Wykonane zostaną specjalne pomiary parametrów elektrofizjologicznych. Umożliwi to dokładne określenie mechanizmu arytmii oraz wykonanie zabiegu ablacji.

Ablacja
Ablacja ma na celu zniszczenie tkanki, która jest odpowiedzialna za arytmię. Specjalna elektroda ablacyjna zostanie wprowadzona do serca. Jest ona wprowadzona przez żyłę (przez wcześniej założoną koszulkę) lub przez tętnicę udową , co wymagać będzie dodatkowego nakłucia.
W niektórych przypadkach będzie potrzebne wykonanie punkcji przegrody międzyprzedsionkowej. Lekarz wprowadzi wówczas przez żyłę udową  specjalny zestaw z długą igłą punkcyjną  i wykona nakłucie przegrody wprowadzając specjalną  koszulkę do lewego przedsionka. Tą drogą wprowadzona zostanie elektroda ablacyjna do lewego przedsionka. Dalszą częścią zabiegu będzie poszukiwanie w sercu optymalnego miejsca ablacji, na podstawie zapisów wewnątrzsercowego EKG oraz pod kontrolą promieniowania Rentgenowskiego. Gdy miejsce to zostanie znalezione wykonywane będą aplikacje prądu RF. Aplikacje będą trwały do 60 sek. Na końcu elektrody powstanie temperatura ok. 55 °C, co spowoduje zniszczenie tkanki. Możesz odczuwać dolegliwości bólowe w klatce piersiowej podczas aplikacji. Po zakończeniu zabiegu zostaną usunięte elektrody z serca oraz koszulki wkłuć.

Implantacja stymulatora serca
Układ stymulujący jest złożony z dwóch części - elektrody oraz stymulatora (rozrusznika).

  • elektrodę stanowi izolowany przewód, który przewodzi impulsy elektryczne ze stymulatora do serca.
  • stymulator to metalowe niewielkie urządzenie elektroniczne. Składa się z elementów rejestrujących impulsy elektryczne z serca i w razie potrzeby (gdy zaburzone jest ich wytwarzanie lub przewodzenie) sam je wytwarza i wysyła do serca.

Zabieg jest wykonywany na sali zabiegowej wyposażonej w szereg urządzeń służących do kontroli pracy serca. Do części z nich Pacjent jest podłączony różnymi przewodami. Na początku zabiegu miejsce implantacji (okolica podobojczykowa – najczęściej lewa) jest obkładane specjalnym materiałem i znieczulane miejscowo przez lekarza. Następnie operator nacina skórę i tkankę podskórną dostając się do znajdujących się tam żył, poprzez które wprowadza elektrody do serca, gdzie zostaną przytwierdzone do ścian prawych jam serca. Na tym etapie utworzona zostaje tzw. kieszeń (loża) – miejsce dla przyszłego rozrusznika Podczas zabiegu używana jest lampa rentgenowska, dzięki której na monitorach można uwidocznić prawidłowość przebiegu  i mocowania elektrod. W następnym etapie założoną(e) elektrodę(y) podłączamy do rozrusznika, który umieszczamy w przygotowanej wcześniej loży. Jeśli pacjent ma wskazania to okołozabiegowo podawany jest antybiotyk. Ostatnim etapem jest zaszycie rany.

Czas zabiegu zależny jest od typu wszczepialnego układu:

  • w jednojamowym (jedna elektroda umieszczona w przedsionku lub w komorze) trwa  średnio około jednej godziny
  • w dwujamowym (dwie elektrody umieszczone w przedsionku i w komorze) trwa średnio  około półtorej godziny


Implantacja kardiowertera
Jest on wykonywany na sali zabiegowej wyposażonej w szereg urządzeń służących do kontroli pracy serca. Do części z nich Pacjent jest podłączony różnymi przewodami. Na początku zabiegu miejsce implantacji (okolica podobojczykowa – najczęściej lewa) jest obkładane specjalnym materiałem i znieczulane miejscowo przez lekarza. Następnie operator nacina skórę i tkankę podskórną dostając się do znajdujących się tam żył, poprzez które wprowadza elektrody do serca, gdzie zostaną mocno przytwierdzone do ścian prawych jam serca. Po implantacji elektrod utworzona zostaje tzw. kieszeń (loża) – miejsce dla przyszłego kardiowertera-defibrylatora. Podczas zabiegu używana jest lampa rentgenowska, dzięki której na monitorach można uwidocznić prawidłowość przebiegu i mocowania elektrod.  W następnym etapie założona(e) elektroda(y) podłączamy do kardiowertera-defibrylatora, który umieszczamy w przygotowanej wcześniej loży. Kolejnym etapem zabiegu jest chwilowe znieczulenie ogólne (uśpienie), wykonywane przez anestezjologa obecnego w operującym zespole. Sprawdzana jest wówczas sprawność urządzenia polegająca na zdolności prawidłowego wykrywania (detekcji) wyzwalanej sztucznie arytmii oraz skuteczności interwencji (defibrylacji). Jeśli Pacjent ma wskazania to okołozabiegowo podawany jest antybiotyk. Ostatnim etapem zabiegu jest zaszycie rany.

Czas zabiegu zależny jest od typu wszczepialnego układu:

  • w jednojamowym (jedna elektroda umieszczona w przedsionku lub w komorze) trwa  średnio około jednej godziny
  • w dwujamowym (dwie elektrody umieszczone w przedsionku i w komorze) trwa średnio  około półtorej godziny


Implantacja kardiowertera resynchronizującego
Jest wykonywany na sali operacyjnej wyposażonej w szereg urządzeń służących do kontroli pracy serca. Do części z nich Pacjent jest podłączony różnymi przewodami. Na początku zabiegu miejsce implantacji (okolica podobojczykowa –najczęściej lewa) jest obłożone serwetą zabiegową i lekarz znieczula je miejscowo. Następnie nacina skórę i tkankę podskórną dostając się do znajdujących się tam żył, poprzez które wprowadza elektrody do serca, gdzie zostaną przytwierdzone do ścian jam prawego serca. Elektroda lewokomorowa zostanie umieszczona w dopływach żyły serca, tzw. zatoki wieńcowej. Implantacji elektrody lewokomorowej towarzyszy szereg badań w tym wenografia zatoki wieńcowej z podaniem kontrastu. (Niekiedy niekorzystna anatomia spływu żylnego serca uniemożliwia implantację elektrody do stymulacji lewej komory, Wtedy zabieg ten można wykonać poprzez lewostronną torakotomię na kardiochirurgicznej sali operacyjnej.) Podczas zabiegu używana jest lampa rentgenowska, dzięki której na monitorach można uwidocznić prawidłowość przebiegu i mocowania elektrod. Po implantacji elektrod utworzona zostaje kieszeń (loża)–miejsce dla przyszłego rozrusznika. Elektrody podłączone zostają do rozrusznika, który umieszczony zostaje w przygotowanej wcześniej loży. Ostatnim etapem jest zaszycie rany. Jeżeli pacjent ma wskazania to okołozabiegowo podawany jest antybiotyk.
Czas zabiegu zależny jest od warunków anatomicznych pacjenta. Może wynosić kilka godzin.

Dla Pacjenta